• Deratyzacja

    Profesjonalne zwalczanie gryzoni

  • Dezynfekcja

    Odkażanie, niszczenie bakterii, odgrzybianie

  • Zwalczanie owadów

    100% skuteczna i bezpieczna dezynsekcja

  • Monitoring HACCP

    W zakładach przemysłu spożywczego i gastronomii

  • Ochrona przed ptakami

    Montujemy kolce i siatki - także alpinistycznie

  • Katalog owadów 

    Na niniejszej stronie znajdziesz opis następujących owadów - szkodników:

    • karaczan prusak
    • karaczan wschodni (karaluch)
    • pluskawa domowa
    • gryzek psotnik
    • rybik cukrowy
    • mucha domowa
    • mrówka pospolita
    • mrówka faraona
    • komar brzęczący
    • muszka owocowa
    • wołek zbożowy
    • mol odzieżowy
    • mol spożywczy
    • wesz
    • skulica pospolita
    • pchła.
    • obrzeżek gołębi

    Karaczan PRUSAK blatella germanica

    Samiec prusaka jest brunatno-żółty z jaśniejszymi nogami i czułkami. Samica natomiast jest nieco ciemniejsza.
    Na głowie znajdują się długie, cienkie czułki zbudowane z licznych członów.
    Są one w ciągłym ruchu, gdyż dla karaczana są ważnymi narządami zmysłowymi.
    Prusaki często je czyszczą przesuwając przez aparat gębowy. Larwy mają zdolność regeneracji utraconych członów czułków.
    Odnóża ich są długie i mają charakterystyczne kolce na goleniach. Stopa zbudowana jest z 4 członów, który każdy ma przylgi, a ostatni ma dodatkowo poduszeczkę i pazurki.
    Dzięki tak zbudowanym stopom, może łatwo poruszać się po gładkich i pionowym powierzchniach.
    Odwłok samicy jest szeroki i zwykle przykryty skrzydłami. Odwłok samca natomiast jest wydłużony i wysmukły, a jego koniec nieznacznie wystaje poza skrzydła.
    Odwłok jest wyraźnie segmentowany i na końcu zaopatrzony pierwotnymi wyrostkami zwanymi cerci.
    Prusak ma dobrze wykształcone skrzydła, ale nie fruwa. Używa skrzydeł do "lotu szybowcowego" lub jako "spadochronu" przy spadaniu z większych wysokości.
    Jest owadem występującym gromadnie, najczęściej w lokalach z centralnym ogrzewaniem.
    Samica w ciągu życia składa do 4-8 kokonów tzw. ootek (najczęściej 6).
    Z pękniętej ooteki wylęga się 35-40 małych, jasno ubarwionych larw.
    Larwy kształtem przypominają owady dorosłe, jednakże po wylężeniu są białe, a już po godzinie ich ciało ciemnieje, stając się koloru ciemno brązowego - prawie czarnego.

    Prusaki potrzebują do rozwoju kilku czynników sprzyjających:

    • schronienia - tam gdzie mogą się ukryć przed dochodzącym światłem
    • wody - woda jest niezbędna im do życia. Bez niej owad nie przeżyje dłużej niż 12 dni mimo posiadania pokarmu.
    • pożywienia - prusaki żywią się prawie wszyskim, jednakże tłuszcz, pozostałości organiczne, produkty mączne i zbożowe są przez nie najbardziej tolerowane. Musimy również pamiętać iż są owadami kanibalicznymi. Młode owady chętnie żywią się odchodami owadów dosrosłych.
    • spokoju - prusaki uciekają przed nagłym ruchem powietrza, zmianą temperatury otoczenia, głośnymi dźwiękami, wibracjami i wstrząsami.
    • ciepła - występują w okolicach kuchenek, urządzeń elektrycznych, grzejników, lodówek itp.

    Karaczan wschodni pot. KARALUCH blatta orientalis

    Długość samców wynosi około 25 mm a samic blisko 32 mm. Są one błyszczące i ciemnobrązowe, prawie czarne z wyglądu. Poczwarki (formy nierozwinięte) mogą być czerwono-brązowe. Słabo wspinają się po gładkich powierzchniach, co może zredukować ich występowanie w budynkach.
    Dobrze tolerują zimno, dlatego łatwo je znaleźć na zewnątrz budynków, w rynnach, ogrodach, studzienkach ściekowych, zewnętrznych konstrukcjach z cegieł i innych.

    Samica karaczana wschodniego nosi kokon przez około 30 godzin, a po tym czasie składa go, gubi lub pozostawia w pobliżu źródła pożywienia. Każdy kokon posiada 16 jaj, z których średnio po sześciu tygodniach wylęgają się młode organizmy. Okres ten może być dłuższy, w zależności od warunków. w tej sytuacji składanie jaj można określić mianem "cykającej bomby" czekającej tylko na wylęg nowych osobników, które zasiedlają pobliskie otoczenie.

    Pluskwa domowa Cimex lectularius

    Czym jest pluskwa? Jest jednym z najbardziej dokuczliwych pasożytów człowieka. Pluskwy żyją w otoczeniu ludzi - najczęściej w naszych sypialniach. Pluskwa domowa atakuje nie tylko ludzi, lecz także różne ssaki, ptaki i nawet gady. W warunkach domowych, dokuczają nam najczęściej nocą - gryząc nas w łóżkach. Stąd nazwa w jęz.angielskim - bedbug (żuk łóżkowy)
    Ciało pluskwy domowej jest silnie spłaszczone, owalne, nieco zwężające się ku przodowi. Zabarwione jest na kolor brunatny, czerwonobrązowy.

    Jak rozpoznać pluskwę?
    Oznaki występowania pluskiew. Wskazówki świadczące o obecności pluskiew:

    • żywe lub martwe pluskwy, oskórek po wylinkach larw, wylęgnięte lub niewylęgnięte jaja
    • plamienie krwią - jest to krew strawiona i wydalona przez owady, którą można początkowo zaobserwować na pościeli, ale także wzdłuż szwów materacy i innych miejscach, gdzie pluskwy będą się ukrywać. Może to być również krew powstała na skutek przypadkowego zgniecenia opitego owada podczas snu.
    • mdły, słodkawy zapach może być obecny przy intensywnej aktywności owadów tudzież przy wysokiej populacji, oraz po rozgnieceniu.

    Dorosłe pluskwy osiągają długość do 4-5 mm, a szerokość około 3-4 mm. Na głowie znajdują się duże czarne oczy i cienkie czułki składające się z 4 członów, z których ostatni jest wydłużony nitkowato. Aparat gębowy jest typu kłująco-ssącego, dobrze przystosowany do przebijania skóry i pobierania płynnego pokarmu. W czasie spoczynku ułożony jest wzdłuż ciała w zagłębieniu po stronie brzusznej.

    Warto wiedzieć o pluskwach...
    Samice pluskiew składają  jaja w marcu, maju i czerwcu w ilości nawet kilkudziesięciu sztuk. Okres rozwoju od jaja do dojrzałej pluskwy w temperaturze pokojowej trwa około 1-2 miesiące.  Pluskwy pobierają krew co kilka dni, ale w przypadku braku żywiciela mogą przeżyć nawet do 12 miesięcy. Larwy pluskiew, które nie znalazły żywiciela, mogą żyć do 150 dni, ale ich rozwój ulega zahamowaniu. Larwa pluskwy może pobierać krew już po kilku godzinach po wylęgu. Po nassaniu krwi zmienia się jej zabarwienie ciała na czerwone. W trakcie jak krew ulega trawieniu, zabarwienie larwy ciemnieje. Pluskwy poddają się hibernacji, jeśli przez okres dłuższy niż 3 miesiące nie mogą znaleźć żywiciela. Samice pluskiew różnią się wyglądem od samców. Są większe i bardziej okrągłe. Po zapłodnieniu samica składa wiosną biało-perłowe jaja w bezpieczne miejsca.
    Jaja przykleja do podłoża lepką wydzieliną, stąd czasami ciężko je usunąć.

    Pluskwy unikają światła, a za dnia przebywają w ukryciu. Na człowieka napadają w nocy, podczas jego snu. Przebijają skórę w najdelikatniejszych miejscach i pobierają krew z naczyń włosowatych.

    Pluskwa podczas ukłucia wprowadza substancje rozrzedzające krew (antykoagulant) celem jej łatwiejszego pobrania oraz substancje odpowiadające za miejscowe znieczulenie.

    Podczas jednego posiłku pluskwa kuje kilkakrotnie. Krew pije przez 1-15 minut (najczęściej 3-5 minut). Ilość pobranej krwi może przewyższać ciężar pasożyta. Samice pobierają częściej krew i w większych ilościach niż samce, gdyż jest im potrzebna do produkcji znacznej liczby jaj. Pogryzienia przez pluskwy są bardzo swędzące, nieraz pieką. Najlepszym sposobem jest nie drapanie ukąszeń. Nie ma leku na ukąszenia pluskiew, jedyną pomocą może być łagodzenie np. aloesem. Często zdarzają się osoby nie uczulone na pogryzienia pluskiew, wtedy nie będą miały oznak ukąszeń oraz charakterystycznego swędzenia, może pojawić się ewentualnie zaczerwienienie które szybko znika.

    Pluskwa odżywia się średnio raz na 7 dni. Wyższe temperatury mogą pobudzać owady do częstszego odżywiania się. Zwalczanie pluskiew jest dosyć trudnym i pracochłonnym zabiegiem, nasza firma oferuję usługę usuwania pluskiew ze 100% Gwarancją! Cennik zabiegów zwalczania pluskwy domowej - zakładka cennik dezynsekcja.

    Posiadamy odpowiednie szkolenia i certyfikaty, aby wykonywać zabiegi odpluskwiania - zapraszamy do zakładki - referencje i certyfikaty.

    Polecamy skorzystać z naszych usług odpluskwiania. Sprawdzone sposoby zwalczania pluskwy domowej - patrz cennik dezynsekcja. Skuteczne odpluskwianie tylko u nas! Odpluskwianie w Warszawie i okolicach.

    Jeśli chcesz zwalczyć pluskwy samodzielnie zapraszamy do naszego sklepu www.pryskaj.pl celem zakupu profesjonalnych środków.

    Pozbądź się pluskiew skutecznie - skorzystaj z naszych rad:

    • Pluskwy zwalczamy preparatami kontaktowymi - najchętniej koncentratami. Preparaty gotowe do użycia przeważnie posiadają niższe stężenia.
    • Musimy pamiętać iż jeden zabieg nie zawsze wystarczy. Trzeba się nastawić że trzeba ich wykonać co najmniej kilka, zmieniając przy tym preparaty w taki sposób aby nie doprowadzić do odporności na dany środek.
    • PODSTAWA DOBRZE WYKONANEJ DEZYNSEKCJI - dokładność wykonanego zabiegu !!
    • Przy dużych ilościach owadów ( widzianych około kilkunastu szt.) polecamy skorzystać z usługi profesjonalnego zwalczania pluskiew. Próby usunięcia owadów samodzielnie są bardzo trudne i kosztowne.

    Gryzek psocoptera pot. PSOTNIK Liposcelis bostrychophilus

    Gryzki (Psocoptera) zwane też psotnikami nie każdy zna, gdyż tylko nieliczne gryzki przystosowały się do warunków naszych mieszkań, magazynów i przechowalni środków spożywczych.

    Zboże i produkty jego przemiału są bardzo często porażane przez te drobne i prymitywne owady, a obecność gryzków w pomieszczeniach magazynowych zawsze świadczy o złym ich stanie sanitarnym. Gryzki występują też w wilgotnych i starych książkach w bibliotekach, stąd ich angielska nazwa book louse (wesz książkowa). Częste są w wilgotnych i nieogrzewanych piwnicach, na strychach i w spiżarniach, w nowo wybudowanych domach, gdzie pokarmem ich są różne grzyby pleśniowe.

    Gryzki zauważyć można łatwo, ale szczegóły budowy ciała można zobaczyć tylko pod szkłem powiększającym. Są owadami o bardzo zróżnicowanym wyglądzie. Ciało ich jest miękkie, blado szare, żółtobiałe lub ciemnobrązowe. Mają stosunkowo dużą głowę z długimi czułkami i ze słabo rozwiniętymi, wypukłymi oczami. Ich aparat gębowy jest typu gryzącego. Tułów gryzków jest stosunkowo krótki, natomiast odwłok ich jest pokaźny. Gryzki są blisko spokrewnione z termitami, ale wyglądem chyba bardziej przypominają wszoły i wszy, które są pasożytami ptaków i ssaków.

    Wśród gryzków są gatunki uskrzydlone dwoma parami delikatnych skrzydeł i formy bezskrzydłe, u których skrzydła zostały zredukowane do niewielkich łusek lub wyrostków. Skrzydła są z nielicznymi żyłkami, a u gatunków, które fruwają, łączą się w czasie lotu w jedną płaszczyznę.

    Większość gatunków rozmnaża się partenogenetycznie, a więc bez udziału samców. Z niezapłodnionych jaj rozwijają się żeńskie osobniki potomne. U tych gatunków gryzków samce nie istnieją (widocznie okazały się im niepotrzebne). U innych gryzków znajdywane są pojedyncze osobniki męskie wśród licznych samic, ale są też gatunki gryzków, u których jest tyle samic, ile samców.

    Samice składają po 100-200 jaj, które przyklejają do podłoża i maskują resztkami pokarmu. Rozwój jaj do osobników dorosłych trwa latem do 3 tygodni. Młode larwy przypominają budową i wyglądem dorosłe, lecz są mniejsze, jaśniej ubarwione i niedorozwinięte płciowo. Przechodzą rozwój z przeobrażeniem niezupełnym i zwykle posiadają 6 stadiów larwalnych (tylko u Psyllipsocus jest 5 stadiów, a u Liposcelidae są 4 stadia larwalne).
    Najpospolitszy u nas jest psotnik (Liposcelis bostrychophilus), psotnik lalotek (Lachesilla pedicularia) i zakamarnik pulsorz (Trogium pulsatorium).

    Prof. dr hab. STANISŁAW IGNATOWICZ

    RYBIK CUKROWY pot. srebrzyk Lepisma saccharina

    Jest to dość często spotykany szkodnik. Występuje zarówno w mieszkaniach jak i zakładach produkcyjnych np. piekarnie. Można go spotkać na swej drodze głównie nocą w wilgotnych pomieszczeniach. W mieszkaniach występuje głównie w łazience. Ze względu na swą budowę, bardzo łatwo chowa się we wszelkich zakamarkach, szczelinach i pęknięciach. Lubi ciepłe i zacienione miejsca. Można go wypatrzeć np pod obudową wanny, brodzika, pod kafelkami i listwami przypodłogowymi.
    Długość osobnika dorosłego to ok.10mm. Jest koloru szaro-srebrzystego, stąd potoczna nazwa "srebrzyki".
    Rybiki rosną bardzo wolno,wylęgają się z jajeczek a po wylężeniu młody wygląda dokładnie jak dorosły, różniąc się jedynie wielkością.
    Ich pokarmem jest celuloza, glukoza i polisacharydy. Może to być papier, resztki ze stołu, kleje, tapety, wełna, skóra itp.

    Mucha domowa Musca domestica

    Pospolita mucha domowa jest szkodnikiem występującym na całym świecie.
    Osiąga zwykle 7-9 (wyjątkowo 10) mm długości i jest szaro czarno ubarwiona.
    Nie kłuje nie wysysa krwi, ale daje się we znaki swym natręctwem, a poza tym jest niebezpieczna, bo siadając nie tylko na środkach spożywczych, lecz również na padlinie, kale itp. może przenosić wiele chorób (salmonelozy, cholera, dur brzuszny...) wywoływanych przez bakterie wirusy lub pasożyty. Stwierdzono, że jedna mucha może przenosić na swoim ciele ponad milion bakterii.
    Rozrodczość jej jest olbrzymia. Jedna para much może spłodzić rocznie biliony potomstwa.
    Przy ciepłej i wilgotnej pogodzie miesięcznie mogą powstać dwa, a nawet trzy pokolenia. Na szczęście ograniczają to wrogowie naturalni muchy.
    Mucha lęgnie się od marca praktycznie w każdym wilgotnym organicznym materiale, najczęściej duże ilości w pobliżu siedlisk ludzkich lęgną się w: nawozach odzwierzęcych, ludzkich odchodach, śmieciach, rozkładających się warzywach i innych roślinach, odpadkach organicznych z gospodarstw domowych. Mucha przechodzi przeobrażenie zupełne. Larwy odżywiają się substancjami roślinnymi i zwierzęcymi będącymi zwykle w stanie rozkładu.
    Osiągają one do 15 mm długości. Znajdowane w odpadkach i wszelkich gnijących substancjach także w glebie ciemnobrunatne bobówki mają do 8 mm. Muchy są aktywne w dzień lubią ciepłe nasłonecznione powierzchnie. W budynkach podczas nocy lub w chłodne dni muchy zazwyczaj odpoczywają na podłogach, ścianach, sufitach. Na zewnątrz na roślinach, na ziemi, płotach, puszkach i innych tym podobnych elementach. Muchy wybierają rogi, załamania ścian i ich krawędzie oraz cienkie przedmioty, kable, struny, najchętniej ukrywają się blisko źródła pożywienia na wysokości 150–450 cm od podłoża.

    Mrówka pospolita - hurtnica pospolita Lasius niger

    Robotnice 3-4,5 mm długości, królowe długości 15 mm; robotnice koloru ciemnobrązowoczarnego, królowe ­brązowe. Owad ruchliwy, gnieździ się w trawie, w ścianach i pod brukowanymi drogami. Poszukuje pożywienia w dużym promieniu od mrowiska i może także wnikać do domów. Poszukujące pożywienia robotnice zanieczyszczają żywność i powierzchnie oraz niepokoją swoimi wędrówkami. Preferują słodkie pokarmy. W ogrodach odkrywają korzenie roślin i przesuszają glebę. Hodują szkodliwe mszyce dla rosy miodowej. Z drugiej strony są pożyteczne, gdyż są drapieżcami dla innych owadów i koprofagów oraz nekrofagów. Społeczne zwyczaje mrówek spowodowały rozwój systemu kastowego, gdzie poszczególne osobniki są odpowiedzialne za określone obowiązki w społeczeństwie mrówek. Są tam robotnice(sterylne samice), płodne samce i królowe (płodne samice). Robotnice budują i rozbudowują mrowisko, opiekują się larwami, poszukują pożywienia i wtedy stają się szkodnikami. Królowe żadnych z tych prac nie wykonują, pozostają cały czas w mrowisku.

    Mrówka faraona FARAONKA Monomorium pharaonis

    Mrówki faraona pochodzą ze strefy tropikalnej. Rozwleczone wraz z rozwojem handlu są teraz szeroko rozpowszechnione. W rejonach o klimacie umiarkowanym, ze względu na wymagania cieplne i wilgotnościowe, ich bytowanie ograniczone jest do pomieszczeń. Mrówki faraona można znaleźć w bardzo różnych miejscach: w domach mieszkalnych, hotelach, szpitalach, biurach, zasiedlają budynki z produktami spożywczymi, ogrody zoologiczne i statki. W klimacie ciepłym występują na otwartych przestrzeniach.

    Robotnice długości 1,5 -2 mm, żółto-brązowe, niekiedy z brązowym odwłokiem. Samce długości 3 mm, czarne, uskrzydlone, lecz nie latają. Królowe 3,6-5 mm długości, ciemno-czerwone, uskrzydlone, nie latają. Mrówki skrzydła tracą zaraz po kopulacji.

    Komar brzęczący Culex pipiens

    Komar brzęczący jest najpospolitszym „kwiopijcą” w środowisku miejskim . Może lęgnąć się nawet w zbiornikach bardzo zanieczyszczonych, takich jak odstojniki ścieków i przeciekające węzły cieplne. Jego rozwój może się odbywać w całkowitej ciemności przez cały rok, jeżeli tylko temperatura wody w zalanych piwnicach nie spada poniżej 14oC. Może stać się lokalną plagą, jeśli namnoży się licznie np. w piwnicach z cieknącą wodą. Z tych miejsc przedostaje się do pomieszczeń mieszkalnych i może atakować ludzi nawet w grudniu lub w styczniu.
    Samica kopuluje jeden raz w życiu, a otrzymane od samca plemniki gromadzi w ciele w specjalnym zbiorniczku. Plemniki stopniowo są uwalniane w celu zapłodnienia rozwijających się jaj. Do produkcji jaj samica potrzebuje wysoko białkowego pokarmu, a więc krwi, dlatego zaraz po kopulacji poszukuje gospodarza. Człowiek wydziela charakterystyczny dla niego zapach, dwutlenek węgla i ciepło, czym wabi komary.
    Aparat gębowy samicy jest typu kłująco-ssącego. Skórę przebijają igiełkowate żuwaczki i szczęki. Przez kanalik znajdujący się w podgębiu komar spuszcza do rany ślinę, która zawiera substancje zapobiegające krzepnięciu krwi ( antykoagulanty ). Warga górna tworzy rynienkę, którą krew żywiciela przedostaje się do przewodu pokarmowego komara. U samców narządy gębowe są bardzo uproszczone i nie potrafią nimi przebić skóry ssaków. Odżywiają się wyciekającym sokiem roślin i nektarem kwiatów.

    Muszka owocowa WYWILŻNA Drosophila melanogaster

    Wywilżna to niewielki owad (wielkości 2-3 mm) należący do rzędu muchówek. Tułów i odwłok koloru jasnożółtego do brązowego, odwłok od dołu jasnoszary. Cechą charakterystyczną większości owadów tego gatunku są duże, wyraźne czerwone oczy. Nazwa muszka owocowa pochodzi stąd, że owady te odżywiają się gnijącymi owocami.

    Muszki owocowe można spotkać w pobliżu fermentujących owoców, wina, słodkich konfitur, dżemów, a także octu.

    Dorosła samica może jednorazowo złożyć od 10 do 20 jaj, a w ciągu całego życia 200 – 300 jaj. Rozwijające się larwy żywią się mikroorganizmami występującymi na tych samych produktach w trakcie rozkładu i procesu gnicia.

    Wołek zbożowy Sitophilus granarius L.

    Chrząszcz długości 2,0-5,0 mm barwy jasnobrązowej do czarnej z lekkim połyskiem. Ubarwienie chrząszczy zależy od ich wieku i zaraz po wyjściu z poczwarki chrząszcze są koloru słomkowego. Ciało smukłe, głowa wyciągnięta w ryjek, który na przekroju poprzecznym jest okrągły. Czułki są kolankowato zgięte, ich ostatni człon jest największy, pokryty na szczycie drobnymi włoskami czuciowym. Przedplecze jest wydłużone, pokryte drobnymi dołkami o kształcie elipsy, w każdym dołku umieszczona jest szczecinka. Na pokrywach dołki układają się w podłużne, wyraźne rzędy. Pokrywy są zrośnięte wzdłuż szwu, skrzydeł lotnych brak.
    Po wyjściu z poczwarki chrząszcze przebywają wewnątrz ziarna, po kilku dniach przystępują do kopulacji i składania jaj. Długość życia chrząszczy zależy przede wszystkim od wilgotności względnej powietrza a w mniejszym stopniu od temperatury otoczenia.

    Przed złożeniem jaja samica wygryza otwór w ziarnie, wsuwa do niego jajo i zasklepia otwór przezroczystą substancją, która szybko twardnieje. Substancja ta chroni jajo przed czynnikami mechanicznymi oraz służy jako sygnał chemiczny zapobiegający przegęszczeniu populacji. Do jednego ziarna składane jest jedno jajo, chociaż zdarza się, że samica wygryza kilka otworów i zostawia wiele zasklepionych punktów. W ciągu jednego dnia samica może złożyć 1-9 jaj, w sumie około 150, które umieszczone są w części grzbietowej i wierzchołkowej ziarna. W produktach drobno zmielonych rozwój larw jest niemożliwy.
    Najlepszym pokarmem dla larw jest pszenica, jęczmień łuskany, żyto, jęczmień nie łuskany, owies łuskany, kukurydza, ryż, gryka i żołędzie. Chrząszcze mogą żerować i przeżywać długie okresy czasu w rozdrobnionych produktach zbożowych. . W takich warunkach jednak larwy nie rozwijają się.
    W Polsce pospolity szkodnik magazynowanego ziarna we wszystkich typach magazynów (silosy, magazyny płaskie, składy gospodarcze).

    Mól włosienniczek UBRANIOWY, ODZIEŻOWY - Tineola Bisselliella

    Mole są dokuczliwymi szkodnikami występującymi w mieszkaniach, na strychach i w sklepach i magazynach z tekstyliami oraz z wyrobami skórzanymi i futrzarskimi. Dorosły mól nie pobiera pokarmu. W okresie życia korzysta z zapasów zgromadzonych przez larwy. Larwy (gąsienice) mola są szkodliwe. Uszkadzają i niszczą przechowywaną odzież, powodując znaczne straty materialne.
    Mole są drobnymi motylami. Rozpiętość ich skrzydeł wynosi 12 - 16 mm (najczęściej około 15 mm), a długość ciała od 8 do 12 mm. Mole latają słabo i niechętnie. Unikają światła, dlatego przebywają w ciemnych i zacisznych miejscach.
    Występując w mieszkaniach mól włosienniczek zniszczyć może wełniane dywany i kilimy, obicia tapicerowanych mebli oraz odzież, szczególnie tą, która jest przechowywana w zacisznych miejscach przez dłuższy czas. Poszukując pokarmu larwy mola włosienniczka i mola futrzanego wybierają te miejsca w wyrobach wełnianych lub w skórach, które są zabrudzone sokami owocowymi lub ludzkim potem i moczem, gdyż potrzebują do wzrostu i rozwoju związków azotowych i witamin z grupy B. Pot ludzki zawiera tiaminę i ryboflawinę. Larwy moli nie trawią produktów roślinnych, takich jak bawełna lub len, ale mogą je zniszczyć, jeśli są zanieczyszczone moczem lub potem.
    Produkty silnie zniszczone przez mole są posklejane jedwabistymi rurkami i zanieczyszczone drobnymi, twardymi odchodami, które niektórzy mylą z jajami. Jaja moli są bardzo drobne, przeźroczyste i delikatne; łatwo je zniszczyć po dotknięciu.

    MOLE SPOŻYWCZE
    Mklik mączny
    - Ephestia kuehniella
    Omacnica spichrzanka - Plodia Interpunctella

     

     

     

     

    Mklik mączny – gatunek motyli z rodziny omacnicowatych. Przypomina wyglądem mola mieszkającego w szafach, szkodnik magazynów zbożowych i spożywczych oraz szafek kuchennych.
    Osiąga 2,5 cm rozpiętości skrzydeł. Ma białawe skrzydła z ciemnym deseniem, tylna para skrzydeł jest szarawa. Gąsienice mklika mącznego, białe, pokryte krótkimi włoskami, żerują na produktach spożywczych – mąkach, kaszach, makaronach, owocach, orzechach, nawet czekoladzie. Larwy mklika mącznego potrafią znaleźć się w trudno dostępnych, z pozoru zamkniętych opakowaniach produktów spożywczych, np. w kartonowych pudełkach z saszetkami herbaty. Uwielbiają takie miejsca, gdzie w spokoju dojrzewają i wykluwają się z nich dojrzałe, latające okazy. Objawem występowania w żywności larw mklika jest charakterystyczne rozdrobnienie (będące zapewne efektem przeżucia tegoż przez larwy i wydalenia), a także przyklejanie się tych resztek do ścianek opakowań, jak do nitek sieci pajęczej. Jeśli zauważymy, że na wewnętrznych ściankach papierowej torby z mąką zwisają pojedyncze ziarenka mąki, jak na nitce, pozbądźmy się tego opakowania i dokładnie przejrzyjmy zawartość całej szafki. Wytępienie tych szkodników oznacza pozbycie się wszelkiej zainfekowanej żywności, nawet jeśli skończyłoby się to całkowitym opróżnieniem spiżarni.
    Omacnica spichrzanka potocznie zwana molem spożywczym – motyl nocny ćma, szkodnik domowy. Żeruje zwłaszcza na suchych pokarmach takich, jak: cukier, kasze, mąka i otręby.
    Omacnica spichrzanka jest uważana za szkodnika powodującego największe straty finansowe na świecie z pośród wszystkich innych szkodników niszczących produkty spożywcze.

    Wesz, wszy - Anoplura

    LUDZKA - Pediculus humanus;  ŁONOWA - Phthirius pubis

    Krwiopijne stawonogi pasożytujące na ssakach, w tym ludziach. Są to niewielkie owady (0,35 - 6mm), o budowie silnie spłaszczonej nie posiadające skrzydeł pokryte pancerzem chitynowym o zrośniętych segmentach.
    Kolor wszy: szaro-biały lub szary, zróżnicowanie barwy zależnie jest od barwy włosów gospodarza. Samiczka składa od 100 do 300 szaro-białych jajeczek nazywanych gnidami o długości 0,6-1,5 mm, w ilości 8-10 dziennie, które przylegają mocno do włosów dzięki substancji cementowej. W ciągu 6-10 dni rodzi się larwa, która przeobraża się w dorosłego pasożyta w ciągu 10 dni.
    Wesz przeżywa tylko 1-2 dni poza głową człowieka. Wszawica jest rozpowszechniona we wszystkich krajach świata. Szczególnie podatne są dzieci i młodzież, oraz dorośli przebywający często w dużych skupiskach ludzkich. Cechą charakterystyczną są przednie odnóża wyspecjalizowane do poruszania się wzdłuż włosa. Tylne i środkowe odnóża zakończone pazurkami czepnymi. Wszy posiadają narząd gębowy kłująco-ssący służący do pobierania krwi od żywiciela.
    Zarażenie wszami następuje poprzez bezpośredni konatakt z osobą, wspólną bieliznę, pościel, a także kontakt płciowy (wesz łonowa).

    Jakie są objawy wszawicy?
    Wszy powodują powstawanie zmian skórnych. Po ukąszeniach stawonogów pojawiają się zwykle niewielkie grudki obrzękowe silnie swędzące szczególnie na linii włosów i za uszami. Na skutek drapania powstają liczne przeczosy (ślady zadrapań), nadżerki pokryte strupami. Często dochodzi do wtórnego nadkażenia chorobowo zmienionej skóry. Możliwe są także zakażenia bez współistniejącego świądu, a pasożyty odkrywa się przypadkowo, czesząc czy myjąc głowę. Gnidy łatwo odróżnić od łupieżu, ponieważ są silnie przyklejone do włosa. W zależności od czynnika wywołującego wyróżniamy wszawicę: głowową ; odzieżową ; łonową

    Wesz głowowa umiejscawia się najczęściej w okolicy potylicznej i skroniowej, gdzie zmiany wykazują największe nasilenie. W wyniku drapania wytwarzają się powierzchnie sączące, pokryte strupami, z tendencją do wtórnych infekcji.
    Wesz odzieżowa (rozmnaża się znacznie szybciej i krócej żyje) przytwierdza się wyłącznie do ubrań - najczęściej do włókien odzieży wzdłuż szwów, przy zakładkach i załamaniach tkaniny. Pasożytuje na odsłoniętych częściach ciała człowieka, gdzie dochodzi do powstania charakterystycznych brunatnych przebarwień, niewielkich blizn po zadrapaniach i wtórnych zakażeniach ropnych.
    Wesz łonowa najczęściej pasożytuje w okolicy łonowej i na kroczu, rzadziej pod pachami, w owłosionych partiach klatki piersiowej i brzucha, na rzęsach i brwiach. Charakterystyczny jest znaczny świąd okolic łonowych i podbrzusza, a w niektórych przypadkach tzw. plamy błękitne w miejscach po ukłuciach wszy (na skutek rozpadu krwinek pod wpływem wydzieliny stawonogów.

    Jak zapobiega się wszawicy?
    Nie ma uniwersalnego sposobu, który mógłby zabezpieczyć przed wszami. Istnieją metody wczesnego wykrywania obecności pasożytów umożliwiające szybką eliminację zakażenia, a tym samym ograniczenie dalszego jego rozprzestrzeniania.

    1. Najprostsza i szczególnie ważna jest systematyczna kontrola czystości głowy szczególnie tyłu karku i za uszami przy dobrym oświetleniu z ewentualną pomocą szkła powiększającego.
    2. Codzienne, częste czesanie włosów gęstym grzebieniem lub szczotką.
    3. Upinanie lub związywanie włosów w sytuacjach narażania się na bliski kontakt z innymi osobami (treningi sportowe, zajęcia edukacyjne lub rekreacja grupowa).
    4. Częste mycie włosów, przestrzeganie zasad higieny (własne przyrządy do higieny osobistej - szczotki, grzebienie, spinki) utrudniają zagnieżdżenie się pasożytów.

    Częste mycie i kontrolowanie głowy dziecka (2 razy w tygodniu) z jednej strony jest dobrym nawykiem ze względu na higienę osobistą, a z drugiej strony pozwoli szybko zauważyć zakażenie. Szampony i inne produkty "przeciwko wszom" nie zabezpieczają długoterminowo przed zakażeniem i nie mogą być używane jako środek zapobiegawczy.
    Wesz głowowa nie skacze, nie lata, nie pływa i nie żyje poza głową człowieka dłużej niż 48 godzin.

    Jak się eliminuje wszawicę?
    W przypadku wykrycia wszy i ich jajeczek należy użyć jeden z ogólnodostępnych preparatów znajdujących się w sprzedaży w aptekach (proszki, żele, szampony), które zabijają pasożyta. Należy wykonać zabiegi ściśle zgodnie z instrukcją dołączoną do opakowaniach tych produktów. Poleca się powtarzanie kuracji w odstępie kilku dni (około 7 - 10 dni zgodnie z cyklem rozwojowym), tak aby zabić "larwy" nowo wyklute z jajeczek.
    Po przeprowadzonej kuracji można użyć grzebienia o bardzo gęstych zębach (często są dołączone do produktów przeciw wszom), ażeby łatwiej odczepić gnidy przyklejone do włosów. Usunięcie jajeczek jest dość trudne. Poleca się ręczne ich ściąganie lub obcięcie włosów, do których są przyczepione. Przy masywnym zakażeniu wskazane jest skrócenie długich włosów celem ułatwienia terapii. U chłopców możliwe jest krótkie ogolenie, jeżeli taki styl uczesania dziecku odpowiada. Każdorazowo po wyczesywaniu należy dokładnie umyć wszystkie użyte grzebienie, szczotki i spinki. Poleca się myć grzebienie i szczotki ciepłą wodą, dodając szampon "przeciwko wszom", pozostawiając je zamoczone w wodzie na przykład przez godzinę.
    Wesz odzieżowa jest obecnie niezmiernie rzadka. W przypadku stwierdzenia pasożytów należy ubranie przeprać w pralce w temperaturze 60° (temperatura powyżej 53,5°C zabija wszy i ich jaja) natomiast prześcieradła, poszewki na poduszki, ręczniki i inne rzeczy, które mogły być w kontakcie z pasożytem i jego jajeczkami należy wyprasować gorącym żelazkiem. Przed wyrzuceniem skażonej odzieży należy profilaktycznie zanurzyć ją we wrzątku.
     

    Skulica pospolita - Glomeris Guttata

    Skulica pospolita należy do gromady dwuparców, rodziny wijów. Jest stosunkowo niewielka (do ok.10mm). Ciało szerokie, wypukłe. Nie posiada skrzydeł. Żywi się martwą materią organiczną. Skulicę można znaleźć w ściółce, torfie, w butwiejących konarach, w środkowisku pruchniczym. Często można ją znaleźć pod kamieniami.
    Przybiera barwę czarną, czasem szaro niebieskawą, z drobnymi brązowymi plamkami. (generalnie skulica nie należy do szkodników, lecz ze względu na częste pojawianie się jej w bezpośrednim otoczeniu człowieka (wchodzenie do budynków mieszkalnych) - stosuje się przeciwko niej również preparaty insektobójcze).

    Pchła - Pulex Irritans

    Gatunek należący do rzędu Aphaniptera, występujący na całym obszarze Polski.
    Pasożytuje zarówno na ludziach jak i na zwierzętach (psy, świnie, koty, lisy, kury, kurczaki, krowy).
    Rozmiar od 2-4 mm, głowa zaokrąglona. Rozwój w okresie letnim trwa 4-5 tygodni, zimą 6-7 tygodni. W niekorzystnych warunkach ( chłód ) rozwój może wydłużyć się do około roku. Pchły są bardzo wymagające jeśli chodzi o wilgoć ( 70-90%) i ciepło (18-27 st.C)
    Najlepszym miejscem na składanie jaj przez samice są są szczeliny w podłodze, dywany, stare materace, miejsca spania psów, kotów, a także w miejscach publicznych – kina, dyskoteki, sale gimnastyczne itp.
    Pchła ludzka żywi się krwią, którą pobiera bezpośrednio z podskórnych naczyń krwionośnych. Ssie krótko, kilkakrotnie w ciągu dnia.
    Dla większości ludzi ukłucie przez pchłę jest niegroźne, jednak u bardziej wrażliwych osób mogą pojawić się zmiany skórne, a miejsce ukłucia może być zaczerwienione, opuchnięte, a nawet może pojawić się wysypka. W wyniku drapania na skutek swędzenia moze wdać się stan zapalny. Inaczej niż w przypadku ugryzienia przez pluskwy, obrzęk wywołany ugryzieniem przez pchłę jest regularny.
    Zmiany te zanikają zwykle po ok 3 dniach.
    Pchła ludzka bierze udział w rozprzestrzenianiu się dwoinek zapalenia płuc, gorączki tyfusowej endemicznej, dżumy.

    Obrzeżek gołębi - Argas reflexus

    Gatunek  zbiorowy kleszcza miękkiego z rodziny obrzeżkowatych.
    Ciało koloru szarego lub szarobrązowego o kształcie kurzego jajka, ze zwężonym końcem od strony przedniej.
    Zgrubienia powierzchni ciała ułożone są promieniście a urzeźbienie listwy brzeżnej przypomina wyglądem układ korytarzy kornika drukarza.
    Samica ma 6-10 mm długości i
    4-7 mm szerokości. Samiec ma 4-5 mm długości i 3 mm szerokości. 
    Samica składa w ciągu życi
    a około 700 jaj w seriach po 10-50 sztuk w szczelinach miejsca bytowania. Po około 30 dniach wykluwa się sześcionożna larwa. Odżywia się przez tydzień po czym przekształca się w ośmionożną nimfę.
    Kolejne stadia (4-5) odczepiają się od żywiciela już po około godzinie, dlatego najba
    rdziej ekspansywne są larwy.

    Dorosłe osobniki są odporne na niskie temperatury a głodować mogą ponad rok, zaś nimfy nawet do 3 lat. Kłują boleśnie a świąd utrzymuje się dość długo. Mogą przenosić krętki Borelia anserina oraz zarazki gorączki Q, paraduru gołębi oraz piroplazmozę ptasią.
    Wirus kleszczowego zapalenia mózgu zachowuje w nich żywotność przez 450 dni.
    Przyczyniają się do powstawania alergii oraz astmy.

    Obrzeżek gołębi spotykany jest w Europie, Ameryce Północnej, Afryce i Azji Mniejszej, głównie w miejscach nocowania oraz gniazdowania stadnych gołębi dzikich i hodowlanych.
    Obrzeżki szczególnie groźne stają się po usunięciu gołębi z miejsca ich występowania.
    Głodne osobniki, w poszukiwaniu żywiciela, rozchodzą się na wszystkie strony i często trafiają do ludzkich mieszkań.
    Po usunięciu gołębi należy koniecznie kilkakrotnie przeprowadzić opryski środkami dezynsekcyjnymi.

    • Deratyzacja

      Szczury i myszy stanowią ogromne zagro-
      żenie dla zdrowia ludzkiego, szczególnie dla...

      więcej
    • Dezynsekcja

      Polega przede wszystkim na tępieniu
      szkodliwych owadów zwłaszcza...

      więcej
    • Dezynfekcja

      Postępowanie mające na celu maksymal-
      ne zmniejszenie liczby drobnoustrojów...

      więcej
    • Dezynfekcja po zgonie

      Przykry zapach, zanieczyszczenia biolo-
      giczne, krew, tkanki, muszą być bezpiecznie...

      więcej
    • Ozonowanie

      Ozon jest niebieskawym gazem
      o specyficznej ostrej woni...

      więcej
    • Likwidacja zapachów

      Po pożarach, dymu papierosowego, fermen-
      tacji, rozkładu gnilnego, fekaliów, chemii, itp

      więcej
    • Odkomarzanie

      Zwalczanie komarów to forma zabiegu
      mająca na celu poprawę naszego...

      więcej
    • Monitoring HACCP

      Monitoring HACCP ma na celu czynną
      ochronę przed szkodnikami poprzez...

      więcej
    • STOP ptakom

      Ptaki miejskie żyjące na wolności są
      uznawane za zwierzęta udomowione...

      więcej
     
    © by Erpol’ 2013. Wszystkie prawa zastrzeżone
    Projekt i realizacja: www.Intellect.pl
    510 558 588
    W razie pytań - zadzwoń!
    Działamy